Ne.... Ne de....

Bir kadın, başı göğsümde.. sol yanımda.. yorgun gözlerimin içine baka baka, mükemmel olduğumu söyleyiverdi.... Çok beğendiğini biliyordum.. yine de bu, neydi şimdi..?! en azından biliyordum.. "mükemmel'lik tanrıya mahsustur."çok geçmedi ayrıldık..

Çok etkilenmiştim.. aşıktım.. Bütün gün dolaştık.. bakmaya doyamamıştım.. gün sonu vedalaşmaya yakın, dedi ki, 'güzel bir gündü ama müthiş değildi..!'  çok bozulmuştum.. doğal biri diye tutulmuştum hal bu ki.. Yetmedim.. yettiremedim.. Ayrıldı..

Geçenlerde, fotoğraflarını düzenleyip gönderdim.. özel biriydi.. fotoğrafları için uğraştım ne çok ne de az, özensiz.. cevaben döndü.. '....... sen var ya süpersin!..' belki bu, gelişi güzel yazılmış bir mesaj.. neden beni rahatsız etti bilmiyorum.. gerçeği hiç bilemedim.. sormadım bile.. tek bildiğim ise süper biri olmadığımdı.. abartmıştı ama, NEDEN?...

Dengesine gelinceye kadar, durumum.. salınıyorum, bildiğimi sandıklarımın arasında.. sanı ve yanılgı.. deneyimler; sorgulatıyor insana,  isteğini.. ne.... ne de.... derken ... uzaklaşıyorum, her bir değer yargımdan.. şu an kutuplarında dolandığım bir kürenin,yüzeyinde ki her bir  noktasında eşit uzaklıkta olan o yeri arıyorum sanki.. DENGE.. Korkarım; deneyimlediğim minik dünyamın merkezinde kendimi konumlandığımda,  bulabileceğim tek gerçek; YOKLUK!